Nieuws

Profiel van Peter Visser

Prijswinnaar compositieprijsvraag Obe Postma Selskip

Peter Visser (Voorburg) is door de onafhankelijke jury uitgeroepen tot winnaar van de door het Obe Postma Selskip georganiseerde compositieprijsvraag. Hij heeft in het kader van die prijsvraag drie gedichten op muziek gezet, te weten ‘Jûn’, ‘Al myn libbens freugden’ en ‘Ôfskie’. Deze drie gedichten zijn aan het eind van dit profiel weergegeven.

Pieter Visser (1939) werd geboren in Oranjewoud. Hij verhuisde op zijn 14e jaar naar Den Haag, waar hij na zijn gymnasiumopleiding aan het Koninklijk Conservatorium studeerde; piano bij Jan de Man, theorie bij Hein Kien en Rudolf Koumans en begeleiding bij Gerard Hengeveld. Hier behaalde hij zijn examens in hoofdvak theorie, piano (1965 solo-examen met onderscheiding) en begeleiding (1967). Als begeleider werkte hij jaren bij het Nederlands Danstheater en ook aan de Dansvakopleiding van het Koninklijk Conservatorium. Naderhand was hij pianoleraar, correpetitor en concertorganisator aan de Jong-Talent-afdeling van ditzelfde instituut.  Als begeleider, kamermuziekspeler en pianosolist maakte Visser vele radio-opnames. Gedurende meer dan veertig jaar schreef hij recensies en muziekartikelen in verscheidene dagbladen (Haagse Courant, Het Vaderland) en bulletins (Mens en Melodie) en maakte als bestuurslid deel uit van diverse concertorganisaties. Tevens schrijft hij toelichtingen bij programma’s van de Vereniging voor Kamermuziek Den Haag.

Als componist ontving Peter Visser lessen aan het Koninklijk Conservatorium van Kees van Baaren, rond 1960 de promotor van de twaalftoonsmuziek in Nederland. Vanaf 1977 volgde hij zijn eigen, tonaal-expressionistisch pad met invloeden onder anderen uit de Oost-Europese volksmuziek en Indiase muziek. De laatste werken worden gekenmerkt door een sterke versobering en een meer modale schrijfwijze.

Bijlage: Drie gedichten van Obe Postma , getoonzet door Peter Visser

JUN

De jûn giet om it stille hûs;
Hja lústerje; elts hat syn dream.
’t Is swalkjens skoft, wat lang fersonk
Sylt wer op libb’ne stream.

De frou, wêr’t hja op wachtsje mei?
O wûnder wurk! Koe noch sa’n bloei
Him iepenteare maitiids blank?
O jûn! o tinzen’ licht gedjoei!

De wyn strykt troch it wintersk hôf;
De man giet mèi syn rûzich paad;
Dwylwegen nolk! O wyld bestean!
O frjemde tochten’ djippe saad!

De bern dream’ oer har bûnte print,
De kleur’ge wrâld fan prins en fee,
En weagje yn har lichte boat
In reis nei ûnbekende see.


OFSKIE

As ’k ienkear skiede moat – in ljochte dei
Yn maaietiid wie my it lichtst –
Dan set myn bank, dat iepen foar my leit
Wêr’t jimmer ’t djipst ferlangen hinne teach.

It fine lichem, no in griis te sjen,
Leit sûnder macht. Mar yn ’e eagen blinkt
It goede ljocht, en rook komt fan it fjild;
Wat ea myn leafde hie, giet my foarby.

Dan far ik út en stilkes wurd ik wei.
Wat oerbliuwt is myn skym; beloaits it net te wreed
En nim gjin print fan de te ploege mom;
’t Koe wêze dat hja spriek wat better wie ferswijd.

Al wat er foech jout haw ik jimme bean,
Bewarje dat; en mei wat leafde tink
Him nei, dy’t mannich ding syn leafde joech –
Sa lang as duorje mei de skiente dy’t er wûn.

AL MYN LIBBENS FREUGDEN

Al myn libbens freugden sitte yn de prunusbeam mei in
inkeld giel blêd dat trillet,
Yn de wolkens dy’t út it suden it loftrom lâns skowe,
Yn de blommen fan de attinsje dêr de sinne op skynt:
It is de ljochtskyn fan it wetter dat yn de leie stiet,
De tyljens geur fan de rûchskerne yn it foarjier,
It sjongende lûd fan de rotgânzen op de waard.

Mar it is ek memme fleurige jonkheid sa’t hja meiinoar yn de
moanneskyn de opfeart del ride,
It is heite bliidskip as er yn de poëzij fan de dichters syn leafde
belibbet,
It is pake’ en beppe’ ljochte útgong as hja hân by hân de
jonge maitiid yn ’e mjitte gean.
O, en faaks is it eat fan de dream fan de fromme
As er de ingels har blanke wjokken iepen tearen sjocht.