In de jaren zestig begonnen, schreef Joop Voorn als componist aanvankelijk dodekafoon, met soms ook seriële elementen. Er was in die tijd ook een andere beinvloeding: klankvelden, mikropolyfonie, proportionele notatie. Deze invloeden behielden hun werking tot in de late jaren zeventig. Onder die invloeden is muziek veelal athematisch en enigszins " onbepaald". Ook de moeilijkheidsgraad is vaak vrij hoog, vooral bij vocale muziek.  -    Toen Joop Voorn via Huub Kerstens de opdracht kreeg, een werk voor koor en orkest te schrijven (" Song of Enitharmon") voor het honderjarig bestaan van de Vrije Universiteit te Amsterdam, ontstond een kentering. In een voorstudie tot dit werk, "Primavera", voor 4st.gem.koor, staan akkoorden in tonale spanningsvelden, de drieklanksopbouw vaak verhuld, de tonaliteiten verhuld.  -   Van hieruit vond verdere ontwikkeling plaats. In de instrumentale muziek waren tonale impulsen aanwezig, die echter voor de luisteraar niet zeer opvallend zijn.  Er is geen sprake van een systeem in de keuze van tonen en hun onderlinge relaties.  -   Vanaf ongeveer 1987 nam de componist zich voor, voortaan met een zekere regelmaat  "gewoon"  werk voor koor te schrijven, Vaak was er een bepaalde aanleiding, maar ook zonder al vastliggende bestemming schreef hij een tamelijk aantal grotere en kleinere koorstukken. De koorstukken met ensemble zijn alle geschreven vanuit een bepaalde aanleiding, vraag of opdracht.   -     Joop Voorn streeft in zijn muziek geen werking na die agressief is of  "ruig". Zijn muziek is nooit  "lawaaierig", noch qua klank, noch qua emotie, heeft geen inslag van amusement en heeft geen verbinding met jazz of rock. Het is eerder een zekere mate van  "stilte"  en  "aandacht"  die zijn muziek doortrekt.  Er zijn vooral twee dingen die zijn voorstellingswereld bepalen, nl. de lineariteit van plyfonie, en de klankvinding: in de kank, in het " akkoord"  welluidendheid, helderheid, transparantie.    -     " Een heldere klankwerking, een objectieve uitstraling staan mij voor ogen: kwaliteiten van het harmonische en van het akkoord. Daaraan tegengesteld, bemerk ik, schrijvend, een tendens tot expressiee, kwaliteit ook van het harmonische, maar anders.   En ook: harmonie als geestelijke kwaliteit. Muziek als beeld van het eigenlijk verlangde..."    (Uit:" Componisten in Noordbrabant. Tien jaar Vereniging van componisten".)  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  - Geurt Grosfeld schreef:  "De Brabantse componist Joop Voorn studeerde piano (bij Polo de Haas), theorie en compositie (bij Jan van Dijk), maar ook theologie en filosofie. Dit is vermeldenswaard omdat zich daarmee een grondhouding van overwegen manifesteert die in zijn composities is terug te vinden. Deze zijn uitgebalanceerd en niet impulsief. Er klinkt geen protest in door, ze zijn niet lawaaierig of agressief, maar eerder beschouwend met een heldere dictie. Voorn herplaatst het bestaande, als je dat mag zeggen op grond van iemands muziek.  Hij zet tendenzen en stromingen in een ander perspectief.  Hoewel hij veel dodecafoon werk schreef kun je hem geen dodecafonist noemen; hij componeerde met gebruikmaking van seriële beginselen, maar is geen serialist. Ook gebruikte hij minimale uitgangspunten, maar is zeker geen minimalist.   Joop Voorn uit zich in een welluidende persoonlijke stijl die soms lijkt op een weloverdacht spreken met zachte stem. Hij schreef orkestwerken, koor- en kamermuziek en in opdracht van November Music schreef hij voor Quatuor Danel.  (November Music,  Programma 1994).